@ถ้ำเสือ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เมื่อเย็นคุยแบบโปรเจคกลุ่มไม่รู้เรื่อง เพราะใจลอยขึ้นไปชั้นที่ไฟส่องสว่างนั่นเรียบร้อยตั้งแต่ก่อนเริ่มแ้ล้ว
ทันทีที่ขึ้นไปถึง ความทรงจำถูกกระชากกลับมาอีกครั้ง เสียงกลองอึกทึกกึกก้องกังวาน ดังเป็นจังหวะเดิมที่คุ้นเคย
เสียงกระทบแผ่นหนังดังสั่นประสาทหู กลิ่นเหงื่อคละคลุ้งเตะจมูก เส้นเอ็นคอที่ปูดออกมาราวกับว่ากำลังจะระเบิด
กล้ามเนื้อสะบัดเกร็ง หัวที่ดูเหมือนจะหลุดเสียให้ได้ อากาศร้อนอบอ้าว และคราบน้ำตาที่แทนคำพูดในใจทุกๆคำ
ทุกสิ่งที่กำลังดำเนินไปทำให้ขนลุกเป็นช่วงๆ เข้าไปอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ทีไรน้ำตารื้นทุกที ไม่รู้ทำไมนะ..
หรือรู้?
ฉันรู้ว่าคุณบางคนรู้..
พรุ่งนี้ขอให้ตั้งใจนะ จะรอดู
เอาหน่อยเว้ย!
...
ปล. 30 วิก็โอเค แก้ขัดไปก่อนเน้อ 
ปลล. ช่วงนี้ยุ่งๆไม่ได้มาเล่นบลอกเลยน่ะ เสียใจ เสียใจ แต่ยังไรก็คิดถึงทุกคนนะเคอะ 
