iDoi* Marter'

 

ม่าวานไปเดินแพลตทินั่มครั้งแรกเพราะอยากได้กะเป๋าเลกๆสักใบ

ปกติไม่คิดจาไปเพราะไม่ใช่ขาช้อปอยุ่แล้ว

แต่ได้ยินมาว่าของเยอะแลราคาถูกด้วย

ที่สำคันคือมันใกล้กว่าเจเจหลายกิโลนัก

ด้วยสองข้อนี้ทีเดียวที่ทำให้คิดลองไปเยือนดูสักครั้ง

นั่นเปนสาเหตุของทอปปิกวันนี้..

 

ฉันตัดสินใจเริ่มเดิน ก้าวแรกที่เข้าไปสัมผัสกับแอร์เยนฉ่ำ

ห้างสรรพสินค้ากว่าหกชั้น เตมไปด้วยเสื้อผ้าและของประดับราคาส่ง

อ้อที่ชั้นห้าถัดโซนขายอาหารไป มีร้านขายของลิขสิทธิกาตูนด้วย

มิกกี้เม้า โดราเอมอน อุลตร้าแมน ฯลฯ ในราคาส่ง

แต่เฉพาะกรณีซื้อแบบเดียวกันสามชิ้นขึ้นไป...

ราคาปลีกก้อยังคงเท่ากับท้องตลาดนั่นแหละ

 

มีป้ายบอกหมวดหมู่ว่าแต่ละชั้นขายอะไรตั้งไว้ตรงบันไดเลื่อนของทุกชั้น

แต่ก้อไม่เหนความแตกต่างตรงไหนระหว่างชั้นสองกับชั้นสาม

แม้กระทั่งชั้นสี่ มันก้อมีแต่ร้านขายเสื้อผ้า เสื้อผ้า และเสื้อผ้า

นานๆทีจะเหนร้านขายกระเป๋า รองเท้าราคาเซลแล้ว และร้านเครื่องประดับ

ละลานตาอย่างบอกมิถูก แต่อนิจจาราคามันก้อเท่าโบนันซ่าแลสยาม

แร้วนี่ฉันเปลืองค่ารถมาทำไมที่นี่วะ --- คิดในใจ

หรือฉันไปผิดเวลา เค้าว่ากันว่าไปเช้าๆของจะถูก ยิ่งสายยิ่งแพง 

ฉันเริ่มรุสึกเมื่อยขาตั้งแต่เดินชั้นสี่จนครบ --- เริ่มเดินที่ชั้นสี่ก่อน

แค่ชั้นเดียวก้อทำให้ชั้นชักจะหงุดหงิดแล้วหลังจากยังไม่เจอของที่จะซื้อ

ฉันเดินต่ออีกที่ชั้นสามและสองตามลำดับ

ให้ตายสิ ฉันละไม่ชอบการเดินช้อปปิ้งของพวกนิเสียจิง

ไม่เหมือนตอนที่ฉันเดินเรื่อยเปื่อยที่พารากอนทั้งๆที่ก้อไม่มีปัญญาซื้อ

ซุกตัวอยุ่ตามมุมหนังสือในคิโนะ หรือเตร็ดเตร่ที่ exhibition ต่างๆ

อันนี้มันก้อเพลินดีนะ แต่ไม่รุสิ ไม่เหนจาสนุกตรงไหนเลย

ฉันอาจจะอคติกับการช้อปปิ้งมากเกินไปก้อได้

ไม่ว่าที่ไหนไหน ฉันก้อไม่ชอบเอาซะเลย

ยิ่งเปนสถานที่ร้อนระอุอย่างเจเจหรือสำเพ็งที่หลายคนชื่นชอบ

ไม่มีเหตุจำเปนจิงๆก้อไม่ไป ใครอย่าได้ชวนเชียว

 

สองชั่วโมงเปนอย่างต่ำฉันลากขาอย่างขี้เกียจเดินไปครบทุกชั้น

ความรุสึกปวดกล้ามเนื้อต้นขาก้อฟ้องมาว่าพอเหอะเมิง กุไม่ไหวแล้ว

สุดท้ายก้อได้เสื้อแขนยาวเทรนเกาหลีที่เหนใส่กันในซีรี่ส์มาตัวนึง

แต่เนื้อผ้าคงเทียบกันไม่ติด อา.. น่าอนาถจิต

ได้ข่าวว่าม่าวานตั้งใจจะไปซื้อกระเป๋าดันได้เสื้อมาซะงั้น

สงสัยคงเปนเพราะฉันดูซีรีส์เกาหลีมากไปละมั้ง

กลับมาก้อล้มหมดสติอยุ่บนเตียงไม่ลุกขึ้นอีกเลยจนวันนี้..