iDoi*

ด้วยความรู้สึกที่ว่า ช อ บ ถ่ายภาพ

ตอนเด็กเด็ก เคยได้จับกล้องโปรอยู่หลายครั้ง

สมัยนั้นยังเป็นกล้องฟิล์มอยู่เลย เด็กน้อยจับกล้องที บอดี้ล้นมือ

กล้องตัวใหญ่เบ่อเร่อ เทอะทะ หนักชะมัด แต่ก็รู้สึกว่ามันก็สวยดี

ตอนนั้นรู้สึกว่า การได้จับกล้องถ่ายรูปนี่มันสนุกแฮะ แล้วก็เท่ชะมัด

แต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย ตามประสาเด็กน้อยสมาธิสั้น - -"

ห่วงความสุขสนุกอย่างอื่นมากกว่าเยอะ กดชัตเตอร์ไปสักสี่ห้าภาพก็ปล่อยแล้ว

มากกว่านั้นไม่ได้ พ่อจะแพ่นกบาลเอา บอกว่ามันเปลืองฟิล์ม 555+

จากวันนั้นถึงวันนี้ สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนก็คือ

สมาธิยังสั้นอยู่ --- แป่วว

และความรู้สึกมีความสุขที่ได้ถ่ายภาพ

ได้เก็บช่วงเวลาดีดีของชีวิตช่วงหนึ่งไว้ในม้วนฟิล์มหรืออัลบั้มรูป

แทนที่จะปล่อยให้จางอยู่ในความทรงจำเพียงอย่างเดียว

ไม่ได้จับกล้องถ่ายภาพอย่างเมื่อตอนเด็กน้อยมานานมากแล้ว

มีบ้างประปราย กล้องคอมแพคเพื่อน ที่ชอบปรับแมนนวลเวลาถ่าย

เพราะเดี๋ยวนี้ เอะอะอะไรก็เน้นสะดวกสบายง่ายง่ายไว้ก่อน

ที่บ้านเลยมีแต่กล้องคอมแพค พังแล้วก็ยังซื้อคอมแพคอยู่

พักนี้ชีวิตค่อนข้างเรื่อยเรื่อย หัวว่างว่างมาพักใหญ่

ไม่ค่อยได้ คิ ด อ ะ ไ ร ม า ก เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ก็เลยต้องหาอะไรมาเติมเต็ม เป็นความรู้สึก ต้ อ ง ที่จริงจังมาก

เลยกลับมาหวนรำลึกถึงสิ่งที่ทำให้รู้สึกเป็นสุข ลุ่มหลงไปกะมัน ได้มั่ง

ก็มาสะกิดใจตอนงานคุณยาย ได้กลับมาจับกล้องตัวใหญ่อีกครั้ง

จำได้ว่าจับอยู่ตลอดวัน ตลอดคืน กลายเป็นตากล้องประจำงานไปซะงั้น

เป็นกล้องฟิล์ม วันแรกรัวไปสองม้วน ลืมตัวนึกว่าเป็นกล้องดิจิตอล

เลยคิดว่านี่แหละคือคำตอบ

... 

ก็เลยหันมามองดูกะเป๋าตังค์ตัวเอง อ๊ะ! ทำไมแฟ่บจัง -*-

แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นหรอก เก็บเอาใหม่ก็ได้ แค่ไม่มั่นใจว่าจะซื้อเลยดีมั้ย

อันที่จริงคิดมาตั้งนานแล้วล่ะ ว่าอยากได้กล้องสักตัว

แต่ไม่ได้จริงจังเหมือนช่วงนี้ที่มันรู้สึก want ขั้นพีค

เลยสายตรงขอคำอนุมัติอย่างเป็นทางการจากท่านพ่อ

ก็รู้คำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วล่ะ แต่ลองดู เผื่อฟลุค

....... 

#!%#&$(&

........

)^*)*&__++#%

........

#^#&%^((

.....

.......

. 

นอนยันตรงนี้เลยว่าไม่ได้ตามกระแส มั น ไ ม่ ใ ช่ แ ฟ ชั่ น

เพียงแค่อยากจริงจังกับอะไรสักอย่าง

แค่อยากทดแทน ค ว า ม รู้ สึ ก บ า ง อ ย่ า ง ที่มันหายไป

ด้วยความสุขจากการได้ทำในสิ่งที่ ช อ บ ก็เท่านั้น

เพียงแต่ว่ามูลค่าความสุขนี้มันคงแพงมากไปหน่อย

พ่อก็ให้อธิบายนะว่าทำไม จำเป็นมั้ย แต่สุดท้ายคำตอบของพ่อก็คือ ไ ม่

พ่อไม่เคยอธิบายว่าทำไมถึง ไ ม่   ปล่อยให้ทำความเข้าใจเอาเอง

ผ่านวันเวลาที่ไม่เข้าใจ ผ่านเวลาที่ต้องหาคำตอบเองว่าทำไม

ทำให้วันนี้ลูกเติบโตมาอย่างคนเข้มแข็ง พร้อมรับทุกสภาวะที่มากระทบจิต

พ่อก็เป็นแบบนี้มาตลอด และนี่คือวิธีสอนลูกในแบบฉบับของพ่อ

เหตุผลน่ะมี แต่ไม่รู้สิ มันพูดไม่ออก รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้น

ทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ตาม เหตุผลของเรามันก็มักจะดูงี่เง่าเสมอ

เราก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

แต่มันก็มีบางทีที่หลายหลายอย่างมันก็ทำให้ลูกคิด

หรือว่า ค ว า ม สุ ข ข อ ง ลู ก พ่อจะมองว่ามันเป็นแฟชั่นไปซะหมดนะ

ถ้าเป็นเช่นนั้น ลูกก็คงจะไม่กล้ารบกวนอะไรพ่ออีก

ลูกโตแล้ว ลูกควรจะตัดสินใจด้วยตัวเองอย่างที่พ่อบอกจริงไหม

ถ้าพ่อมาอ่าน แต่ลูกว่าคงไม่หรอก ไม่เคยบอกนี่นาว่าเขียนบลอกที่นี่

ลูกไม่ได้โกรธพ่อนะ ... ลูกเข้าใจ

มันก็อาจจะเป็น กิ เ ล ส จริงจริงอย่างที่พ่อว่าแหละ

ผ่านช่วงนี้ไปก็คงหายอยากละมั้ง

แต่ทุกวันนี้ลูกยังเปิดเว็บดูกล้องอยู่ตลอด

รู้สึกมีความสุข (อีกแระ) ที่ได้อ่าน ได้ดู ได้ลุ้นราคา มันส์หยดติ๋ง

ทั้งทั้งที่รู้ว่าก็ไม่ใช่ตอนนี้หรอก

ถึงจะซื้อเอง ก็คงยังไม่ใช่ตอนนี้อยู่ดี 

แต่ขอประกาศกร้าวว่ารอบนี้ เ อ า จ ริ ง 

d40x ประกันศูนย์ลงแล้ว ต่ำกว่านี้อีกนิสสสก็ดีนะ ^^"