iDoi* Marter'

ในชีวิตนี้ฉันมีเพื่อนไม่กี่คนหรอก

เพื่อน แน่นอนว่าไม่ใช่แค่คนรู้จักที่เคยเห็นหน้า ผ่านมาก็ทักตามมารยาท แต่กับคนรู้จักบางคนก็อยากเป็นเพื่อนนะ

สำหรับตัวฉันเอง เพื่อน ไม่ใช่จะเป็นกันได้ง่ายๆ มันต้องมีอะไรพิเศษกว่าคนรู้จักสิจริงมะ?

และยากยิ่งกว่า ที่จะหาใครสักคนมาเป็นเพื่อนคู่คิด เพื่อนซี้ ที่ตายแทนกันได้

โชคดีว่าฉันเคยมี แต่ไม่รู้ว่าวันนี้ มันพร้อมที่จะตายแทนฉันอยู่ไหม

และก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าฉันจะตายแทนมันได้หรือเปล่า

เ ว ล า เ ป ลี่ ย น    ค น ก็ เ ป ลี่ ย น เ น อ ะ

ฉันรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนค่อนข้างปิด ไอ้อยากมีเพื่อนหน่ะ อยากอยู่

แต่ไม่ชอบเข้าไปหาใครก่อน และหน้าตาท่าทางแบบฉันก็ไม่มีใครคิดจะเข้ามาหาก่อนซะด้วยสิ

อันที่จริงฉันก็เป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงอยู่เหมือนกัน หลายคนบอกฉันชอบทำหน้าเครียดตลอดเวลา

ยิ่งทำให้ดูเป็นเด็กเก็บกด ชีวิตมีปมด้อยอะไรบางอย่าง .. เอะ หรือจะเป็นที่มาของฉายา 'นังด้อย'

โอ่..ไม่นะ มันไม่ใช่ด้อยอย่างนั้น

ชอบทำหน้าเฉยชา ไร้อารมณ์ บางทีก็ทำหน้าครุ่นคิด เหมือนเป็นนิ่ว เป็นพวกเยี่ยวเหลือง

ที่จริงแล้วฉันไม่ได้คิดอะไรเลย อาจจะคิดว่าพรุ่งนี้กูจะเอาแบบที่ไหนส่งอาจารย์ อันนี้เยี่ยวเหลืองจริง

หรือบางทีก็แค่คิดถึงใครสักคน         .. ฮิ้วววว~

นอกจากจะมีโลกส่วนตัวสูงแล้ว สาวเลือกได้อย่างฉันก็ยังชอบที่จะแบ่งลำดับความใกล้ชิดอีกต่างหาก

ไม่รู้ว่าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้ที่ชอบแบ่งๆเนี่ย แต่รู้ตัวอีกทีก็ติดเป็นสันดานนิสัยซะละ

จริงๆนะ บางทีมันจะรู้สึกได้ว่า คนนี้ยังหว่ะ มึงยังไม่ใช่เพื่อนกู แต่โอเคคบกันได้

กับคนนี้ เออมึงเพื่อนกู แต่ยังหว่ะ ยังไม่ถึงขั้นเพื่อนสนิท

และการปฏิบัติตัวกับสองคนตัวอย่างเวลาที่อยู่ด้วยกันก็จะไม่เหมือนกัน

แต่เพื่อนสนิทขนาดไหน เพื่อนซี้ที่ตายแทนกันหล่ะ กลุ่มนี้ไม่ขอพูดละกัน ไม่ใช่ประเด็นเดี๋ยวจะยาว 

ไม่รู้ว่าพอจะเข้าใจระบบความคิดของฉันไหมนะคะ

พักหลังนี้ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนคนนึงที่ฉันนับเค้าเป็นเพื่อน

เหมือนมีอะไรไม่ปกติ เกิดจากอะไรไม่รู้เหมือนกัน แต่มันมีอะไรแน่ๆหล่ะ ฉันมั่นใจ

พูดตรงๆคือ กูไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้มึงไม่พอใจหรือเปล่า

ที่มึงไม่มองหน้ากู ไม่ทักกู กูลองถามอย่างหนึ่ง แต่มึงตอบกลับมาอย่างหนึ่ง คล้ายว่าจะกวนตีน

กูหงุดหงิดมาก ขอให้รู้ แต่เอาเหอะกูก็แค่อยากรู้ว่ามึงเป็นเหี้ยอะไร

ในครั้งที่มึงเดินเข้ามา กูก็ดีใจที่จะได้มีเพื่อนเพิ่มอีกคน แต่ทำตัวแบบนี้ชักไม่ปลื้มหว่ะ

และคนอย่างกูไม่เคยง้อใคร ถ้ากูไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ชัดป่ะ 

จริงๆฉันรู้สึกได้มานานแล้วหล่ะ ไอ้อาการแครกเนี่ย

และก็รู้สึกได้ว่าเค้ากำลังพยายามทำอะไรบางอย่างที่มีหลายตัวแปรเข้ามาเกี่ยวข้อง เป็นอะไรที่ฉันควบคุมไม่ได้

ฉันเลือกที่จะไม่พูด พยายามจะมองข้ามมันไป เพราะฉันคิดว่าเขาทำไม่ได้หรอก

เรื่องแบบนั้น มันต้องใช้ใจและใช้เวลา คนอย่างเขามีเวลา แต่ฉันคิดว่าไม่มีใจ

เฟคเพื่อให้ได้มา ฉันว่ามันไม่ได้ผลหรอก

วันนี้รู้สึกจะชัดเจนขึ้นเยอะ ถ้าจะให้มันเป็นแบบนี้ก็เอา จะเป็นแค่คนคนนึงที่ผ่านมาในชีวิต เอางั้นก็ได้

บอกตรงๆ เสียดายความรู้สึกดีๆที่มีให้มึงหว่ะ

ปล. เขียนเอนทรีนี้แทน TAG นางฉิ่นแล้วกันนะ หยาบคายไปหลายจุด ขออภัย

ปลล. เลิกเล่น ฮิห้าแล้ว ด้วยเหตุผลหลายบางประการ ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่เผลอแวะเวียนไปเม้นนะคะ จูบบส์