iDoi* Marter'

จะเรียกว่าเป็นภาคต่อของ เอนทรีก่อนหน้านี้ ก็ได้มั้งคะ

วันหยุดที่ผ่านมาฉันไปหมกตัวทำโปรเจคอยู่บ้านน้องรหัสสุดที่เลิฟมาค่ะ

หลังจากส่งแบบเสร็จในคืนวันศุกร์ที่ทองหล่อ กลับหอมาด้วยอาการสโลสเล..? --- เขียนไงหว่า?

ก็แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าไปบ้านน้องรหัสด้วยสภาพง่วงสลัดๆ

แอบลุ้นอยู่ลึกๆว่าพี่ชายจะอยู่ไหม อ๊ะ แล้วถ้าเจอจะทำตัวยังไงดีหว่า แค่คิดก็เขิลล์แล้วหน่ะ อั๊ยยย

(อ้อ พี่ชายน้องรหัสฉันเป็นดาราค่ะ อย่าแปลกใจที่เห็นฉันกระดี้กระด้าเป็นพิเศษ อั้ยๆๆๆๆ)

ขึ้นแทกซี่จากหน้าหอด้วยเหตุผลขี้เกียจเดินไป BTS + ป่วย --- เสียงแหบเสน่ห์เอามากๆ ตอนนี้ก็ยังไม่หาย

อันที่จริงไม่ค่อยชอบขึ้นแทกซี่เท่าไหร่ เดี๋ยวนี้หาคนขับสุภาพยากมาก จะใช้บริการสักครั้งต้องวัดดวงกันทีเดียว

ครานี้แลดูเป็นคราซวยของฉัน ปกติมันจะต้องขึ้นสะพานยูเทิร์นตรงรัชโยธิน คนขับมันคงเห็นฉันทำหน้าง่วงใส่หน่ะค่ะ มันพาฉันไปยูเทิร์นถึงม.เกษตรทีเดียวค่ะ หมดไปร้อยกว่าบาท ดีว่ามันยังไม่เอามิเตอร์ไปอัพเกรด ไม่งั้นคงจ่ายเยอะกว่านี้ เกลียดแทกซี่จริง!

ฉันได้ทำทุกอย่างที่ไม่เคยทำกับโปรเจคตัวเอง

รู้สึกแฮปปี้มากๆที่ได้นั่งเรนเดอร์ต้นไม้คุณนิธิ (อย่างที่นางเล้งเคยทำ) ปกติวาดแค่วงกลม ขอบหยักเล็กน้อยพองาม

เชคเงารูปด้านอย่างถึก ปกติตบเงาห่วยๆด้วยโกปิกตอนแปดโมง

รูปตัดใส่อิลิเม้นภายใน+รูปด้านอย่างหรู ปกติแค่รูปตัดเสร็จก็บุญแล้ว

ตอนแรกฉันกะมาช่วยแต่เช้า เย็นๆก็คงกลับ ปรากฏว่าถึงกับต้องค้างคืนทีเดียว

รวมแล้วกว่า 36 ชม.ที่ฉันขลุกอยู่บ้านน้องรหัส ถึงจะไปแบบซีเรียสจริงจัง ไม่มีเวลาหลั่นล้าใดๆ

แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด เป็นช่วงเวลาที่ฉันหามานาน

ความสุขแบบนี้แหละ สุขตอนทำงานหน่ะ!! 

ครอบครัวน้องรหัสก็เทคแคร์ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มื้อเช้าฉันขอแค่ข้าวต้มหรือโจ๊กก็ได้ ตอนแรกก็คิดว่าคงจะต้มโจ๊กคนอร์ให้ ปรากฏว่ามาแบบทรงเครื่องกันเลยทีเดียว!

มื้อเย็นขอข้าวผัดกุ้ง ฉันก็นึกอีกว่าหม่าม๊าจะแวะซื้อข้าวกล่องมาให้ แค่นี้ก็บุญแล้ว ตอนลงมากินก็สงสัยว่าทำไมกุ้งเยอะจัง ปรากฏว่า หม่าม๊าซื้อกุ้งมาให้คุณอาผัดให้กิน!!

โอ๊ววววว เป็นบุญท้องน้อยๆของฉันเหลือเกิน อยู่ต่ออีกสักอาทิตย์ ฉันคงจะได้อ้วนกะเค้ามั่ง

ฉันฝากท้องกับคุณอาไปหลายมื้อ คุณอาทำกับข้าวอร่อยโค่ด ถ้าไปเปิดร้านฉันว่ารวยเลยหล่ะ 

ดีซะจนรู้สึกเกรงใจสุดๆๆๆๆๆ ปกติก็ขี้เกรงใจอยู่แล้ว

ไม่รู้สินะ รู้สึกเหมือนเหมือนได้กลับบ้านเลยหล่ะ ..

ปล. แอบคิดถึงคุณมะไฟ หมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์หน้าทะเล้นของน้องรหัส ช่างขี้อ้อนเสียนี่กระไร

ไอ้ฉันก็แพ้คนขี้อ้อนซะด้วยสินะ ..