iDoi* Marter'

ดู Category ด้วยแล้วกันนะคะ ไม่อยากอ่านก็ข้ามๆไปได้ค่ะ แค่รู้สึกว่าอยากพูดเท่านั้น

สองเดือนเต็มๆที่ชีวิตฉันตกอยู่ในห้วงความคิดอันมืดมิดของตัวเอง

ที่จริงมันคงจะนานกว่านั้นมาก แต่ถ้าเอาหนักๆแล้วก็ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะเขียนเอนทรี เหตุผลของคนเย็นชา นั่นหล่ะมั้ง

ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะฟุ้งซ่าน..ไม่มีแบบร่างที่จะต้องส่งเลยสักนิด

ฉันนอนกลางวัน ตื่นตอนกลางคืน ฉันเริ่มเกลียดผู้คน อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ฉันทำอะไรผิดแผกไปจากเดิม

ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะป่วยเป็น ฮิคิโคโมริ อยู่แล้ว         ..ฉันกำลังกลายเป็นคนบ้า..

ฉันรวบรวมสติอันน้อยนิด ดึงตัวเองขึ้นมาจากหลุมความคิดอันมืดมิด   ต้องดึงตัวเองเพราะฉันไม่มีใคร

ฉันเพ่งสมาธิไปถึงอากาศบนปากหลุม ฉันได้กลิ่นมัน เป็นสิ่งช่วยเติมกำลังใจให้ฉันมีแรงถีบตัวเองขึ้นมา

ระหว่างที่ขึ้นมาพ้นทีละนิด ฉันรู้สึกได้ว่าใจช้ำๆของฉันถูกอารมณ์ความคิดเกี่ยวจนมีบาดแผลเพิ่ม  

ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหายดี แผลคราวนี้ลึกเหลือเกิน

ฉันเกาะอยู่บนปากหลุมที่คุ้นเคย หายใจอย่างเหนื่อยหอบ ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นอะไร

อากาศข้างล่างไม่สู้ดีนัก แต่ทำไมฉันยังเผลอใจจมดิ่งไปกับมันอีก

อากาศบนนี้อาจไม่หอมหวาน เป็นอากาศธรรมดาๆ แต่อย่างน้อยออกซิเจนก็ยังมีอยู่ในทุกครั้งที่ฉันต้องการ

สติฉันกลับมาอีกครั้ง ในขณะที่ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงที่เรียกว่า'ช่างมัน'  ปีนป่ายให้พ้นหลุมนั้น

พลันร่างกายก็อ่อนยวบหมดแรงเอาดื้อๆ ทันทีที่หนึ่งความคิดพุ่งตรงเข้ามากระชากฉันให้จมลงไปอีกครั้ง

"คงไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว"

และอีกหลายคำหลายประโยคที่ทำร้ายจิตใจกันเมื่อคืน มันทำให้เจ็บปวดมากที่ได้ยิน

ฉันเองยอมรับการตัดสินใจของคุณนะ ฉันรู้ว่าวันนี้มันสายไปแล้วที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

ทั้งที่เราทั้งสองคนต่างก็พยายามจะทำให้มันดี ประคับประคองความรู้สึกของกันและกันมาโดยตลอด

ในขณะที่ตัวฉันเองกลับมีอีกความพยามยามสร้างกำแพงระหว่างเราขึ้นมาอย่างยากลำบาก

เมื่อมันเกิดการสวนทาง ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะราบรื่นไปตลอด พอถึงเวลามันก็ระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่เวลาที่เห็นคุณไ่่ม่สบายใจทีไร ฉันมักจะเอาค้อนทุบมันทิ้งวิ่งเข้าไปหาิคุณเสมอ ลืมความพยายามที่ผ่านมาเสียหมดสิ้น

ใจก็คิดแต่จะช่วยคุณให้รู้สึกดีขึ้น ไม่อยากเห็นคุณเศร้า ไม่อยากเห็นคุณไม่สบายใจ

เลยทำอะไรโง่ๆ     กลับไปกลับมา        จนบางทีมันทำให้คุณรู้สึกไม่ดีกับฉันมากขึ้นไปอีก

ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณในทุกการกระทำทุกความรู้สึกของฉัน ฉันเลือกเองที่จะบอกคุณน้อยลงจนบางครั้งก็ไม่ได้พูด 

คนเราต้องบอก ต้องพูดกัน'ทุกเรื่อง' จริงๆหรือ..?

ลองคิดกลับกันถ้าฉันบอกคุณทุกอย่าง มันจะกลายเป็นว่าฉันไปเรียกร้องเอาอะไรจากคุณทั้งๆที่ไม่มีสิทธิ และก็รู้ว่ามันผิด 

"วันนี้วันครบรอบที่เรารู้จักกันนะคะ ดีใจจัง"    "พรุ่งนี้ฉันมีสอบ ขอกำลังใจอ่านหนังสือหน่อยได้ไหมคะ"    "วันนี้วันคริสต์มาสค่ะ วันสำคัญของฉันไงจำได้ไหม"    "ฉันอยู่หัวหินนะคะ ลมเย็นมากเลย โรงแรมสวยมากๆ อยากให้คุณมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน"    "เมื่อคืนฉันฝันถึงคุณด้วยค่ะ"    "ตอนนี้ฉันยืนอยู่ใกล้ๆคุณนะเห็นไหม"    "วันนี้เราไปหาอะไรทานกันดีไหมคะ ฉันเพิ่งตรวจแบบเสร็จ หิวมากๆเลย"    "ส่งแบบเสร็จแล้วค่ะ ได้พักสักที อยากดูหนังเรื่องนี้กับคุณจัง"    "อย่าเพิ่งวาง...อย่าเพิ่งจากฉันไปได้ไหมคะ" ...

งี่เง่า

บอกไปก็ไม่ได้ทำให้คุณมีเวลาให้ฉัน เวลาของคุณไม่เหลือให้ฉันแล้ว ในเวลาี่ที่คุณมีความสุขดี ฉันกำลังกลายเป็นคนบ้า

ฉันก็คนธรรมดาคนหนึ่ง ยังมีิกิเลส ยังอยากได้รับ ในขณะที่คุณต้องการจากฉันเท่าเดิม แต่คุณให้ฉันน้อยลง

กลับกันถ้าเป็นคุณ คุณได้รับจากเขาเท่าฉัน คุณจะรู้สึกยังไง รับได้ไหมและจะยังทำกับเขาเหมือนเดิมได้หรือเปล่า..

ฉะนั้นฉันก็ควรอยู่กับตัวเองดีกว่าไหม ระบายมันออกมาบ้างที่นี่ อย่างน้อยฉันก็ยังเห็นว่ามีคนรับรู้ มีคนห่วงใยความรู้สึกฉัน

ฉันยังคงได้ยินข่าวคราว รับรู้ความเป็นไปของคุณเหมือนเดิมจากการกระทำที่เคยชินของตัวเอง แต่อาจไม่ทุกเรื่องเหมือนเมื่อก่อน

ฉันยังเห็นหน้าคุณทุกวันจากการใช้ชีวิตในวันหนึ่งๆ คุณอยู่รอบตัวฉันทุกๆที่ ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะไม่คิดถึง

ฉันไม่เคยหยุดส่งความห่วงใยเงียบๆไปหาคุณทุกวันแต่คาดว่าคงไม่ได้รับ ไม่งั้นคงไม่โกรธกันขนาดนี้

ฉันไม่ได้สบายใจเลยที่ทำแบบนี้ ไม่ได้รู้สึกดีเลยที่เป็นแบบนี้ แต่มันก็ยังไม่รู้สึกแย่เท่ากับตอนที่ฟุ้งซ่านไปคนเดียว

เมื่อคืนเรายังคุยกันไม่จบ ติดอยู่นิดหน่อยตรงที่ฉันยังไม่ทันได้รู้ว่าคุณยังโกรธฉันอยู่หรือเปล่า

แต่สำหรับเรื่องที่ค้างคาใจคุณก็คงเคลียร์แล้วสินะ

ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้พูด ได้อธิบายอย่างจริงจังเสียที

ขอบคุณที่ทำให้รู้สักทีว่าคุณคิดอะไรอยู่  อยากให้รู้ไว้ว่าสิ่งที่คุณคิด มันไม่ใช่ความจริงเลยสักนิดเดียว

และเสียใจมากที่คุณประเมินค่าความรู้สึกของฉันไปแบบนั้น  อย่างไรก็ตามฉันไม่เคยโกรธคุณเลยจริงๆ

ขอบคุณที่พอไม่มีฉันอยู่แล้ว คุณยังรู้สึกว่าอะไรบางอย่างขาดหายไปจากชีวิตคุณ

ฉันเองก็เหมือนกัน รู้สึกขาดหายไปเป็นปีๆแล้ว จะครบสองปีก็พรุ่งนี้

หลายคนที่เห็นฉันเป็นแบบนี้ ต่างก็กล่าวโทษคุณว่าเป็นต้นเหตุ ทำไมคุณต้องทำร้ายจิตใจฉันขนาดนี้

เปล่าเลยคุณไม่ได้เลวร้าย ฉันบอกพวกเขา  เป็นฉันเองต่างหากที่ผิด     

ผิดที่ปล่อยใจไปตั้งแต่แรก  ผิดเองที่วันนี้ห้ามใจตัวเองไม่ได้

จนวินาทีนี้ฉันก็ัยังปกป้องคุณ    เพราะอะไร    ฉันต้องบอกด้วยไหมคะ

อภัยให้กับความงี่เง่าของฉันเถอะนะคะ

ถ้าคุณคิดว่าสมควรจบ ถ้าถึงเวลาจะต้องจากกัน ก็ขอให้เป็นไปด้วยดี เป็นความทรงจำที่สวยงาม

เผื่อว่ามีวันที่เราบังเอิญเจอกันอีกครั้ง ฉันจะได้ไม่ต้องหลบสายตาของคุณนะ

...ทำไมต้องร้องไห้ด้วยนะ...

ไม่รู้จะเขียนอะไรอีกแล้ว    ฝากเพลงนี้ไว้แล้วกัน

หากว่าระหว่างเรา เดินมาถึงจุดนี้เมื่อไหร่     ซึ่งฉันก็คิดว่ามันคงใกล้เต็มทีแล้ว

ช่วยกดฟังอย่างละเมียดละไมทุกคำด้วยนะคะ