เมื่อสัปดาห์ที่แล้วด้อยไปเติมสเบียงปากท้อง ณ ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งมาจ้ะ วันเดียวกับที่ไปแอบส่องน้องรหัสนั่นแหละ

ตอนแรกที่สหายมาชวนนั้นก็ยังนึกภาพไม่ออกว่าอะไรยังไง ตรงไหน ไกลป่ะวะ

กะว่าเสิสข้อมูลดูแล้วถ้าไม่น่าสนใจก็คงจะไม่ไป เพราะว่าเป็นวันแดงเดือดปวดมวนท้องทั้งวัน + มีนัดสำคัญในเย็นวันนั้นด้วย

พูดตามตรงว่าตลาดน้ำนี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวนอกเหนือความสนใจของด้อยล่ะ เรียกได้ว่าไม่ค่อยมีเรื่องประทับใจกับการเที่ยวตลาดเท่าไหร่

ตอนแวะตลาดร้อยปีคลองสวน(?)ที่แปดริ้วฉะเชิงเทรา ก็แลดูร้างๆไม่ค่อยมีอะไร เหมือนไปวันที่เขาไม่เปิดมั้ง

ตลาดน้ำอัมพวาที่ไปมาก็ต้องไปเดินเบียดเสียดผู้คนจนนมแทบเบี้ยว ได้เสื้อยืดมาหนึ่งตัว กินก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม กับส่งโปสการ์ดสามใบ ถุยชีวิต!

แต่ก็มีตลาดที่อยากไปนะ ตลาดสามชุก จ.สุพรรณบุรี เห็นรูปถ่ายอาคารกับรีวิวของกินแล้วน่าสนใจมาก

แต่อันนี้ไกลเกินอีก คงไม่มีใครอยากไปด้วย สงสัยจะต้องไปคนเดียวอีกละสินะ

 

ด้อยเป็นคนไม่ชอบเที่ยวอะไรที่คนเยอะๆ จะหงุดหงิดรำคาญเพราะเป็นคนขี้ร้อน (แต่ไปปายหน้าร้อน? ก็คนไม่เยอะนี่)

ยิ่งต้องมาเดินเบียดเสียดแย่งอากาศกันหายใจจนไม่มีอารมณ์จะมองสองข้างทางอะไรแบบนั้นยิ่งแล้วใหญ่

อยากไปชิวๆ ลมเย็นๆ ไม่เร่งกินไม่รีบเดินมากกว่า

 

แต่พอเสิสแล้ว บร๊ะเฮ้ยใกล้ขนาด! ลองไปดูหน่อยละกัน ถ้าไม่ม่วนใจก็ไม่เสียหายเท่าไหร่

เลยแคนเซิลนัดสำคัญไป ดีที่เจ้าของนัดไม่ถือสาหาความ ขอบคุณนะจ๊ะ

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นด้อยแลสหายอีกสิบกว่าชีวิต (ไปกันเยอะเกิน จำไม่ได้ + มีบางส่วนที่นัดเจอกันที่ตลาด) ก็ออกเดินทางจากหอด้วยรถเมล์ฝั่งเตรียมอุดมฯ

นั่งสุดสาย 47 ต่อด้วยสปีดโบ๊ท (พูดซะหรู) ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมอไซค์รับจ้างไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว วู้ว ใกล้จริงๆ!

 

 

มอไซค์มาส่งในวัด แล้วก็เดินเข้าซอยเลาะร่องน้ำไปเรื่อยๆจ้ะ

 

 

ร้านเรียงราย ของกินมากมาย ด้อยหิวมากกกก หิวมากๆ ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า