iDoi* Marter'

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วด้อยไปเติมสเบียงปากท้อง ณ ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งมาจ้ะ วันเดียวกับที่ไปแอบส่องน้องรหัสนั่นแหละ

ตอนแรกที่สหายมาชวนนั้นก็ยังนึกภาพไม่ออกว่าอะไรยังไง ตรงไหน ไกลป่ะวะ

กะว่าเสิสข้อมูลดูแล้วถ้าไม่น่าสนใจก็คงจะไม่ไป เพราะว่าเป็นวันแดงเดือดปวดมวนท้องทั้งวัน + มีนัดสำคัญในเย็นวันนั้นด้วย

พูดตามตรงว่าตลาดน้ำนี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวนอกเหนือความสนใจของด้อยล่ะ เรียกได้ว่าไม่ค่อยมีเรื่องประทับใจกับการเที่ยวตลาดเท่าไหร่

ตอนแวะตลาดร้อยปีคลองสวน(?)ที่แปดริ้วฉะเชิงเทรา ก็แลดูร้างๆไม่ค่อยมีอะไร เหมือนไปวันที่เขาไม่เปิดมั้ง

ตลาดน้ำอัมพวาที่ไปมาก็ต้องไปเดินเบียดเสียดผู้คนจนนมแทบเบี้ยว ได้เสื้อยืดมาหนึ่งตัว กินก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม กับส่งโปสการ์ดสามใบ ถุยชีวิต!

แต่ก็มีตลาดที่อยากไปนะ ตลาดสามชุก จ.สุพรรณบุรี เห็นรูปถ่ายอาคารกับรีวิวของกินแล้วน่าสนใจมาก

แต่อันนี้ไกลเกินอีก คงไม่มีใครอยากไปด้วย สงสัยจะต้องไปคนเดียวอีกละสินะ

ด้อยเป็นคนไม่ชอบเที่ยวอะไรที่คนเยอะๆ จะหงุดหงิดรำคาญเพราะเป็นคนขี้ร้อน (แต่ไปปายหน้าร้อน? ก็คนไม่เยอะนี่)

ยิ่งต้องมาเดินเบียดเสียดแย่งอากาศกันหายใจจนไม่มีอารมณ์จะมองสองข้างทางอะไรแบบนั้นยิ่งแล้วใหญ่

อยากไปชิวๆ ลมเย็นๆ ไม่เร่งกินไม่รีบเดินมากกว่า

แต่พอเสิสแล้ว บร๊ะเฮ้ยใกล้ขนาด! ลองไปดูหน่อยละกัน ถ้าไม่ม่วนใจก็ไม่เสียหายเท่าไหร่

เลยแคนเซิลนัดสำคัญไป ดีที่เจ้าของนัดไม่ถือสาหาความ ขอบคุณนะจ๊ะ

เช้าวันรุ่งขึ้นด้อยแลสหายอีกสิบกว่าชีวิต (ไปกันเยอะเกิน จำไม่ได้ + มีบางส่วนที่นัดเจอกันที่ตลาด) ก็ออกเดินทางจากหอด้วยรถเมล์ฝั่งเตรียมอุดมฯ

นั่งสุดสาย 47 ต่อด้วยสปีดโบ๊ท (พูดซะหรู) ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมอไซค์รับจ้างไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว วู้ว ใกล้จริงๆ!

มอไซค์มาส่งในวัด แล้วก็เดินเข้าซอยเลาะร่องน้ำไปเรื่อยๆจ้ะ

ร้านเรียงราย ของกินมากมาย ด้อยหิวมากกกก หิวมากๆ ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า

เดินมาถึงป้ายตลาด (แต่รูปนี้ถ่ายตอนเดินเสร็จแล้ว)

คนแยะแต่ไม่มากถึงขั้นเบียดเสียด ระหว่างเดินก็รอๆๆว่าเมื่อไหร่เหล่าสหายจะหยุดสักร้านนึง

สุดท้ายด้อยขอหยุดเองเลย มานั่งร้านนี้ทานก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ๋น! อร่อยดีแต่ให้น้อยไปหน่อยเค่อะ

พอท้องอิ่มก็มีแรงเดินถ่ายรูปแล้ว ระหว่างเดินไปถ่ายไป ก็แวะกินไปตลอดแทบจะทุกก้าว

แวะอุดหนุนไอติมมะพร้าวกะทิสด อร่อยมาก แถมน้ำมะพร้าว 1 แก้วด้วย ขอให้ลองๆ ไม่ได้ถ่ายมาฝากไม่มีมือถือกล้องละ ฮ๋าๆ

แล้วก็หมูตะไคร้เจ้าเก่าอร่อยดีนะ หอมตะไคร้เจ้มจ้นๆ

หนุ่มน้อยขายน้ำดอกอัญชัน แหมถ้าป้ามือว่างอยู่ก็จะช่วยอุดหนุนนะลูกนะ

ขนมหม้อแกงหม้อดิน (ตกลงจะหม้ออะไร)

แล้วก็เดินไปตามตรอกซอกซอย มีของกินตลอดทางไอด้อยก็อุดหนุนตลอด จนเงินในกระเป๋าีร่อยหรอเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ!

วุ้นนี่น่ากินดี ข้างบนเป็นลูกชุบ ข้างล่างเป็นวุ้นกะทิจ้ะ

มีของขายหลายอย่าง หมวก กระเป๋า เสื้อยืด แต่โปสการ์ดมีน้อย แสดงว่ายังไม่ค่อยฮิตเท่าไหร่นะตลาดนี้ อ้อ มีศาลานวดเท้าด้วยล่ะ

ดูดวงก็มี เห็นว่าแม่นมาก พระองค์โสมฯก็เคยเสด็จมา มีรายการคุณหนูแหม่มมาถ่ายทำด้วยล่ะ ด้อยอยากแต่ก็ไม่ได้ดู คนเยอะอ่ะ

เดินมาถึงน้องๆกลุ่มนี้นั่งขายน้ำชีวภาพบำบัดน้ำเสียอะไรบางอย่าง ไปสะดุดตาตรงชื่อย่อโรงเรียนที่ปักบนเสื้อนั่นล่ะ

ส.ว.ย.    ถ้าฉันเป็นนักเรียนหญิงโรงเีรียนนี้คงภูมิใจน่าดู ก้ากกกก

แอบถ่ายแม่ค้าก๋วยเตี๋ยว รอบนี้ใ่ส่เลนส์ซูมให้ลูกชาย ยืนถ่ายไกลมากแต่แม่ค้าก็แอบเห็นแถมมองกล้องด้วย ตลกดี ไม่เคยสโตรคใครแล้วเค้ารู้ตัวนะเนี่ย

เออ รู้ตัวก็ไม่เรียกสโตรคสิยะ!

เดินกินจนเหนื่อยและเมื่อย แต่นังด้อยยังคึกเลยจัดไปอีกหนึ่งกิจกรรมคือ  พายเรือ!

แอบตื่นเต้นนะ นี่เป็นการพายเรือครั้งแรกในชีวิ๊ชช ขาไปให้เพื่อนพายนำ ก็ไปจนสุดร้านปลายแถวนู่นล่ะ ด้อยก็ถ่ายรูปบ้างพายบ้างนิดหน่อย

ส่วนขากลับก็ตาด้อยพายแล้วเค่อะประชาชน!  เกร็งมาก.. พายไม่ค่อยจะเป็น อาศัยว่าดูละครพีเรียดมาเยอะ

ทำเป็นยิ้ม ที่จริงแล้วนี่กำลังพายวนอยู่เค่อะ

พายไปกลับครบรอบก็ขึ้นแล้ว เพิ่งรู้ว่าพายแค่นี้ก็เมื่อยมาก ถ้ามาทุกวันต้องมีกล้ามขึ้นกันมั่งล่ะ

นัดรวมตัวกันที่นี่ สวนศิลป์

ร่มรื่นชื้นๆดีจ้ะ สหายบางส่วนที่มาก่อนก็มาระบายสีผ้าบาติกที่นี่

เหล่าสหายที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน ขอบคุณที่ชวนด้อยนะจ๊ะ

ขากลับ กลับด้วยรถเมล์สาย 82 มายังไงไม่รู้เพราะว่าด้อยหลับเป็นตาย เหนื่อยมาก รถเมล์จอดที่ท่าหลังวัดพระแก้วอ่ะจ้ะ

เหล่าสหายตกลงไปวังหลังกันต่อ ส่วนด้อยไม่ไหวแล้วมวนท้องเหลือเกิน ขอกลับมาอาบน้ำอาบท่าก่อนจะไปดูหน้าน้องรหัสในเย็นวันนั้นจ้ะ

เป็นอันจบทริปพุงปลิ้นด้วยประการละฉะนี้