iDoi* Marter'

เมื่อวานมีเพื่อนคนหนึ่งส่งอีเมล์มาทักทายฉันด้วยข้อความสั้นๆสองสามประโยค

ข้อความสั้นๆที่ไม่ได้เขียนมาถึงฉันโดยตรง แต่จงใจไถ่ถามไปที่ความทรงจำของฉันว่ายังจำกันได้ไหม

ฉันตื่นเต้นและดีใจไปกับตัวหนังสือเหล่านั้นที่กำลังพูดคุยราวกับว่ามันมีชีวิต

เพื่อนคนหนึ่งคนนี้เจอกันครั้งล่าสุดเมื่อสิบปีที่แล้ว!

นานมาแล้วที่ฉันเคยพยายามหาข่าวคราวเพื่อนๆสมัยประถมอยู่พักใหญ่ๆ

ด้วยความคิดถึงอยากจะเจอหน้ากันอีกครั้ง อยากรวมตัวกันกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่า กลับไปหาอาจารย์ กลับไปคุ้ยวันวานมานั่งดู

แต่ก็เป็นเรื่องยากมากเพราะระยะเวลาที่จากกันไปนาน ต่างคนต่างแยกย้ายไปเรียนต่อกันคนละที่คนละทาง

แล้วเวลาบวกกับงานก็ทำให้ฉันล้มเลิกความตั้งใจไปโดยปริยาย มีเพียงบางขณะที่อ่อนล้า ก็มีบ้างที่ยังคิดถึง

แต่แล้วราวกับว่ามีปาฏิหาริย์ คนที่ฉันอยากเจอมากที่สุดก็ส่งอีเมล์มา!

ฉันเชื่อว่าการพบกันของคนสองคนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นอะไรที่ดูเหมือนจะถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก 

ไม่สำคัญหรอกว่าเป็นใครหรืออะไรที่ลิขิตไว้ แต่มันสำคัญอยู่ที่ว่า เมื่อเรามาเจอกันแล้ว เราจะทำยังไงต่อไป

จะเป็นเพียงคนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไม่สำคัญอะไรกับชีวิตอีกฝ่าย

หรือจะเป็นใครสักคนที่สนิทใจและจะประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของอีกคน

และการที่คนเราได้มาพบเจอคนในความทรงจำอีกครั้ง ช่างเป็นเรื่องมหัศจรรย์กว่าว่าไหม

ยิ่งเป็นคนที่เคยสนิทสนมผูกพันกันมากเท่าไหร่ เวลาได้กลับมาพบกันอีกครั้งเราจะรู้สึกดีใจมากเท่านั้น

สิบปีที่ยาวนานทำให้ฉันมีเรื่องราวมากมายที่อยากจะพูดคุย อยากรู้ว่าชีวิตเป็นยังไง

เธอจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม และฉันจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนในสายตาของเธอ

เอาแค่เรื่องพวกนี้ก็คุยกันไม่จบในหนึ่งวันแน่ๆ 

ฉันรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีที่เกิดมาในสังคมที่ไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก จะบอกว่าดีเลยก็คงไม่ใช่ 

แต่อย่างน้อยชีวิตก็ได้เจอแต่คนดีๆเป็นส่วนใหญ่ มีเพื่อนดีๆให้คบหา มีคนคอยให้การสนับสนุนอยู่เรื่อยๆ

เรื่องราวของเมื่อวานทำฉันรู้สึกดีขึ้นมาได้อย่างมากมายก่ายกอง นับเป็นเรื่องดีที่สุดของฉันในรอบปีนี้เลยล่ะ

ระยะเวลาที่ยาวนาน บางอย่างถูกลืมเลือน จะมีก็แต่เพื่อนที่จะยังคงอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป 

แด่เพื่อนรักสมัยประถม
ปู สุภาวดี สุพระมิตร

...