iDoi* Marter'

เกือบเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่ชีวิตติดหนี้มากที่สุด

เป็นหนี้คนรอบตัวเค้าไปทั่ว ทั้งที่อยู่ในรูปของเม็ดเงินและหนี้ที่เกิดจากน้ำใจ 

มีผู้เข้ามาเกี่ยวข้องหลายราย ไม่รู้จะขอบคุณยังไง แค่คำพูดก็คงไม่พอ.. 

เลยมีเรื่องต้องขอขอบคุณออกอากาศใหญ่ๆสองเรื่อง

เรื่องแรก คือ ขอบคุณความตั้งใจและมีน้ำใจของพี่รูมเมท, ขอเรียกตามนามจริงว่าพี่หวั่นอัน

พี่หวั่นเรียนเภสัชปีห้า จะจบปีหน้านี้แล้ว พูดไปก็ใจหาย เป็นรูมเมทกันมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง พร้อมๆกับด่อน

นั่นหมายถึงว่านอนด้วยกันมาสามปีกว่าแล้วล่ะ เรียกว่าสนิทมาก

เวลาด้อยไม่สบายหรือเจ็บนู่นปวดนี่นิดๆหน่อยๆก็จะเรียกล่ะ พี่หวั่นเป็นทั้งหมอตรวจโรคและเภสัชกรจ่ายยาให้ด้อยเสมอ

บางทีด้อยเองก็ตอบแทนบุญคุณด้วยการเป็นหนูทดลองยาตัวใหม่ให้พี่หวั่น 

(ลองแบบเบสิกค่่ะ ไม่ได้อันตรายอะไร ตัวยาคล้ายๆที่เคยกิน แต่เป็นตัวใหม่ที่บริษัทยาเพิ่งผลิตออกมาหรือไม่ก็ยี่ห้อใหม่ในท้องตลาดหรือไม่ก็ยาที่ออกฤทธิ์แรงกว่า อย่างยาแก้ไอชนิดเม็ด พวกบรอมเฮกซีนนี่เอาด้อยไม่อยู่แล้ว ต้องแรงประมาณเดกโตรไมโทรแฟนฯหรือไม่ก็ต้องไปให้หมอจ่ายยาเสพติดให้เลยล่ะ)

พี่หวั่นเป็นสาวคิดบวก เป็นคนอารมณ์ดี ใครอยู่ใกล้อาจจะได้รังสีคิดบวกติดตัวมาเต็มๆ

แล้วก็จะมีความคิดหรือตรรกะส่วนตัวที่ค่อนข้างแปลก อย่างล่าสุดที่ต้องมาขอบคุณกันนี่แหละ

เย็นวันอังคารอาทิตย์ก่อนนู้นด้อยเฝดกลับมาจากคณะ (คงไม่ต้องบอกว่าเฝดเรื่องเหี้ยอะไร) กลับมาถึงก็นอนตายเลย

ก่อนหน้านั้นโทรคุยกับแฟนพี่หวั่น(ซึ่งก็คือเพื่อนด้อย)ว่ายังตรวจแบบอยู่เลยแล้วก็งอแงใส่มัน

พี่หวั่นรู้ก็ปรึกษากับแฟนว่าอยากให้กำลังใจด้วยการเซอร์ไพร้ส์อะไรสักอย่าง..

ด้วยความที่ว่าเมื่อวานได้ยินมันบ่นอยากกิน KFC มาก ก็เลยจะเซอร์ไพร้ส์ด้วยการแอบไปซื้อมาให้มันกิน

แต่ยังไม่รู้ว่ามันกลับถึงห้องหรือยังก็เลยโทรถามก่อน (กลัวซื้อมาแล้วเหี่ยว)

ถามเนียนมาก ถามว่าอยู่ห้องหรือเปล่า ช่วยดูหนังสือ!#^@$#&บนเตียงหน่อยว่ามีไหม

แต่เพื่อความแน่ใจก็ขึ้นมาหาที่ห้องอีกรอบ เห็นมันนอนตายอยู่ก็ปลุกมันขึ้นมาแล้วถามว่า..

พี่หวั่น - พี่จะไปมาบุญครองเอาอะไรมั้ย

ด้อย - (สะลึมสะลือ) หือ.. ไม่เอา ไม่เอา

พี่หวั่น - เอา KFC มั้ย

ด้อย - เออ..เอา เอา ฝากซื้อหน่อย

พี่หวั่น - เอาไก่ทอดหรือเอาวิงแซ่บ (พี่หวั่นรู้ว่าด้อยกินแต่เมนูพวกนี้)

ด้อย - เอาวิงแซ่บ 3 ชิ้น ถ้าไม่มีเอา ไก่ทอดชิ้นนึง (จน)

พี่หวั่น - เอาเฟร้นฟรายส์มั้ย

ด้อย - ไม่เอา ไม่เอา มันเหี่ยว

พี่หวั่น - เอาเป๊บซี่มั้ย

ด้อย - ไม่เอา ไม่เอา

พี่หวั่น - อือๆ เดี๋ยวมานะ

ด้อย - ขอบคุณนะ ฝากซื้อหน่อยนะ

...

..

.

ด้อยตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเที่ยงคืนและพบว่ามีถุง KFC วางอยู่บนโต๊ะ..

.. 

นี่แหละที่พี่หวั่นเรียกว่า เซอร์ไพร้ส์ 

.. 

เซอร์ไพร้ส์มาก!! 

.. 

พี่หวั่นโดนแฟนประนามว่า ฝากซื้อนี่มันเซอร์ไพร้ส์ตรงไหน 

แต่พี่หวั่นก็ยังไม่เข้าใจ ก็บอกว่าที่ไปซื้อมาให้เนี่ย ด้อยมันก็ดีใจนะ เนี่ยเซอร์ไพร้ส์แล้วน้ะ..

นี่แหละตรรกะของพี่หวั่น!

แอนี่เวย์, ขอบคุณมากๆนะพี่หวั่น ทั้งขำทั้งปลื้มใจไปพร้อมๆกับกินวิงแซ่บ+เฟร้นฟรายส์เหี่ยวๆ .

........................

เรื่องที่สอง คือ ขอบคุณคนที่ไม่รู้ว่าใคร, น้องพลอย ปี2 คณะศิลปกรรมศาสตร์ ภาควิชาทัศนศิลป์ (ถ้าเพื่อนพี่จำไม่ผิดนะ)

ในวันเดียวกันกับข้างบน ด้อยรีบลงมากินข้าวเที่ยงตอนบ่ายโมงเพื่อจะขึ้นไปเรียนต่อตอนบ่ายโมงสิบห้า

กินเสร็จก็รีบเอาจานไปเก็บ ด้วยความเสร่อเลยลืมกระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์มือถือไว้ที่โต๊ะ ขากลับมาก็วิ่งขึ้นลิฟต์ไปเลย

คาดว่าน้องเค้าคงมาเรียนวิชาเลือกที่คณะด้อยพอดี แล้วมานั่งต่อพอดีละมั้ง เลยเก็บไว้ให้และโทรให้เพื่อนด้อยมารับของ

เพื่อนด้อยนี่ก็วึ่นวือ ถามอะไรมันไม่ค่อยได้ความ งงอยู่นานกว่าจะรู้เรื่อง(ซึ่งรู้เท่าที่พิมพ์ไปเนี่ยค่ะ) 

อย่างไรก็ดี ด้อยได้ของคืนมาครบถ้วน

ไม่มีคนรู้จักอยู่ศิลปกรรมก็เลยไม่รู้จะติดต่อถึงน้องพลอยได้ยังไง อยากขอบคุณกับตัวมากแต่ทำไม่ได้

ขออนุญาตขอบคุณผ่านบลอกแล้วกันค่ะ ถ้าบังเอิญใครรู้จักรบกวนมาบอกด้วยนะคะ

ขอบคุณมากค่ะน้อง เพราะในกระเป๋าตังค์พี่เงินไม่มีแต่บัตรเยอะมากๆ ถ้าต้องไปทำใหม่นี่ก็จบชีวิตเลยดีกว่า

โทรศัพท์มือถือก็ด้วย ถ้าเอาไปขายน้องคงได้หลายตังค์แต่น้องก็ไม่ทำ พี่โคตรนับถือน้ำใจน้องเลยค่ะ

น้องช่างเป็นคนดี มีคุณธรรม สมกับเป็นนิสิตจุฬาฯจริงๆ น้องทำพี่ภูมิใจมากเลยนะ 

น้องพลอย, ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆจริงๆ.

...

ปล.ทำบัตรนิสิตหายตั้งแต่ต้นเดือน ไม่มีบัตรกดตังค์ใช้ แล้วก็ไม่มีเวลาไปถอนที่ธนาคารอีกต่างหาก

เลิกเรียนเย็น คุยงานเสร็จดึกดื่น ธนาคารในห้างยังปิดก่อนเลย อาศัยหยิบยืมรบกวนเพื่อนๆมาก่อนล่วงหน้า

เพิ่งจะได้ฤกษ์ไปถอนมาคืน ขอบคุณด่อนและไก่ด้วย ขอบคุณมากๆนะ

ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะ ขอให้เจริญๆ 

...