เรื่องยาวราว 5 ปี

posted on 09 Apr 2012 21:31 by coffee-m in bluv-id directory Diary
 
 
 
5 ปีก่อน...
 
บ่ายแก่ๆของวันที่แดดร้อนในเดือนพฤษภาคม ฉันเฝ้าคอยการปรากฏตัวของใครบางคนอยู่ที่ลานหน้าคณะ
บนบอร์ดรายชื่อน้องใหม่ในคณะบอกกับฉันว่าคนคนนั้นเป็นเด็กผู้หญิง
ผ่านไปคนแล้วคนเล่า จนกระทั่งเด็กหญิงคนนึงก้าวขึ้นมาบนเก้าอี้สีขาวพร้อมประกาศชื่อของตัวเอง
เป็นชื่อเดียวกันกับที่ติดอยู่บนบอร์ดน้องใหม่ และติดอยู่ในหัวฉันมาตลอดทั้งเช้า
 
เด็กคนนั้นหน้านิ่งขรึม สงบ คงเหนื่อยและร้อนแน่ๆ แต่ความรู้สึกลึกๆของเขาฉันเดาไม่ออกว่ารู้สึกยังไง
เด็กหญิงประกาศชื่อตนอีกครั้ง ฉันตั้งใจฟังมากขึ้นแต่ก็ยังเดาตัวตนของเขาไม่ได้อยู่ดี
นั่นทำให้ฉันประหลาดใจและรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก
 
และเมื่อเขาก้าวลงจากเก้าอี้สีขาวด้วยความมั่นใจว่าทำมันเต็มที่แล้ว
วินาทีนั้นเองที่ฉันตัดสินใจว่าฉันจะดูแลและทำเพื่อเด็กคนนี้ให้เต็มที่ที่สุดเหมือนกัน
..น้องรหัสคนแรกของฉัน..
 
 
 
1 เดือนที่ผ่านมา...
 
จากวันนั้นถึงวันนี้ เกิดเรื่องราวมากมายทั้งสุขและทุกข์ เสียงหัวเราะ น้ำตา ความห่วงใยที่มีให้กันตลอด
คนหนึ่งเดือดร้อนอีกคนจะคอยช่วยเหลือ คนหนึ่งมีเรื่องทุกข์ใจอีกคนจะนั่งฟังอย่างตั้งใจและไม่ไปไหน
เขาไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจแค่ไหน ไม่เคยมีใครปฏิบัติกับฉันเหมือนฉันมีค่าในสายตาเขามากขนาดนี้
ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่มีเป็นตัวหนังสือได้ยังไง นอกจากบอกว่าขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้มาเจอกัน
ฉันไม่ใช่คนความจำดีมาแต่ไหนแต่ไร แต่กับคนนี้ เจ้าเด็กน้อยของฉันนี่ ฉันจดจำทุกเรื่องราวที่เขาทำให้ฉัน
ความรู้สึกทั้งหลายที่เกิดขึ้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ แม้จะมีบางเรื่องที่มันอาจจะเลือนลางไปบ้างก็ตาม
 
คืนหนึ่งในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของชีวิตเด็กคณะนี้ คืนก่อนส่งทีสิส
เจ้าเด็กน้อยของฉันตัวร้อน นอนซมอยู่บนที่นอน หน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ไข้
ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เอื้อมมือไปสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผาก เขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
 
พอนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกหลายอย่างต้องทำในเวลาที่เหลือน้อยลงทุกที
ฉันกลั้นใจปลุกเขาขึ้นมาด้วยหัวใจที่เจ็บปวดปนสงสาร
ที่ในที่สุดแล้วคนที่ฉันคอยเฝ้าดูก็ตกอยู่ในช่วงเวลาลำบากเข้าจนได้
เจ็บปวด ที่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ อยากจะทำแทนให้ทุกอย่าง
อยากจะปล่อยให้เขานอนหลับยาวนานไปจนเช้า
 
"15นาทีแล้ว" ฉันกระซิบบอก ทั้งที่จริงเวลาผ่านไปราวๆสองชั่วโมง
"ขอบคุณค่ะ" เสียงตอบนั้นแหบแห้ง
"ไหวไหมลูก"
"..อื้อ.."
"นอนอีกนิดไหม" ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า แต่ดูท่าแล้ว แค่จะลุกจากที่นอนยังแทบไม่ไหว
"อดทนอีกนิดนะ มาๆ ฮึบบ" ฉันช่วยพยุงตัวเขาให้ลุกขึ้นนั่ง
 
เด็กน้อยเซซบลงที่ตักฉัน เขายังหลับตาอยู่ น้ำตาซึมออกมา พร่ำเพ้อไม่เป็นภาษา
เขาไม่เคยอ่อนแอให้ฉันเห็น เขาไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าฉันมาก่อน แต่ความเข้มแข็งทั้งหมดก็พังทลายลง
เป็นภาพที่ฉันไม่ปรารถนาจะเห็นอย่างที่สุด หัวใจฉันอ่อนยวบ สงสารเขาจับใจ
 
แต่ฉันเองก็ต้องเข้มแข็ง อย่างน้อยก็เพื่อให้เขาอุ่นใจว่ายังมีฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนและเราจะผ่านมันไปด้วยกัน
ฉันจับมือ บีบให้กำลังใจ เหมือนที่แม่เคยทำตอนที่ฉันไม่สบาย แม่บอกว่าใจที่เข้มแข็งจะเยียวยาตัวเราเอง
เราสู้ด้วยกันจนน้ำตาหยดสุดท้าย ช่วงเวลาเลวร้ายนั้นผ่านไปในที่สุด
 
 
 
ช่วงสายวันหนึ่ง ฉันรีบเร่งออกจากที่ทำงานมาคณะ
ตั้งใจจะมาให้ทันการนำเสนอวิทยานิพนธ์เพื่อจบการศึกษาต่อหน้ากรรมการและคณาจารย์ภาควิชา
ฉันมาทันเวลาพอดี เมื่อมาถึงก็หาที่ยืนในมุมหนึ่งของห้องที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมายทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง
ฉันไม่ได้บอกเขาว่าฉันจะมา ฉันเพียงแค่อยากมาให้กำลังใจเงียบๆเหมือนวันนั้น วันแรกที่ฉันเจอเขา
 
เด็กหญิงคนหนึ่งกำลังเตรียมตัวอยู่หน้าห้อง เขาดูกังวลและตื่นเต้นมาก
สักพักเขาหันมาเห็นฉันเข้าพอดี เขาเดินเข้ามาหาฉัน มือเขาเย็นเฉียบ
ฉันบอกว่าสู้ๆ ใจเย็นๆค่อยๆพูดนะ เขาพยักหน้า กอดฉันเบาๆแล้วกลับไปประจำที่
 
ฉันยืนฟังเสียงสุดท้ายของเขาที่ผ่านไมโครโฟนหน้าห้อง
ฉันได้ยินเสียงปรบมือของทุกคนที่มอบให้เขา รวมทั้งเสียงปรบมือของตัวฉันเองด้วย
ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี รอยยิ้มกลับมาอีกครั้ง ฉันเห็นสีหน้าที่สบายใจที่สุด
ฉันยิ้ม.. ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ยิ้มด้วยความภูมิใจ สบายใจและมีความสุข
 
 
 
ฉันทำสิ่งที่ตั้งใจไว้เมื่อห้าปีก่อนสำเร็จแล้ว อาจจะขลุกขลักหน่อยแต่ก็ทำเต็มที่ละนะ
เรียนจบซะที ต่อจากนี้ไปก็คงอวยพรให้เขาโชคดีกับชีวิตในวันข้างหน้า
โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะเจ้าเด็กน้อยของฉัน
 
 
 
...
 
 
เสียดายที่คืนนั้นไม่ได้ก้มลงไปกอดปลอบเพื่อส่งถ่ายพลังของฉันทั้งหมดที่มีให้เขา
ไม่ได้กอด..เพื่อบอกว่าฉันรักเขามากเพียงใด
ฉันได้แต่เดาเอาว่าเขาก็คงรับรู้ได้อยู่ล่ะมั้ง..
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ซึ้งอ่า
ผมว่าพี่รหัสน้องรหัสนี่จะว่าไปมันก็เหมือนกับคนที่เคยทำบุญร่วมกันมาก่อนไม่งั้นคงไม่ได้มีบุญวาสนามารู้จักกันหรอกเนาะ

ผมเองก็สนิทกับพี่รหัสน้องรหัสมากๆ มีอะไรก็เล่าให้กันฟังได้ตลอดHot!

#11 By hackerlife on 2012-04-18 09:01


ซึ้ง+เศร้า

// สวัสดีปีใหม่(ดีเลย์)นะค้าบ

#10 By wein on 2012-04-16 00:48

หวายๆๆๆ อิจฉาแทนน้องแกระ

#9 By pronua on 2012-04-13 16:50

Hot! Hot! Hot! Hot!


เรื่องราวมากมายที่ผ่านมา
เป็นประสบการณ์ที่ดีซินะคะ

big smile



สุขสันต์วันสงกรานต์คะ

#8 By finch on 2012-04-12 17:51

double wink

#7 By iamdozenist on 2012-04-10 23:09

นี่แลสายใยสายสัมพันธ์ :)

#6 By ช ม เ พ ลิ น * on 2012-04-10 14:20

อ่านแล้วขนลุกเลยค่ะ big smile

#5 By Hisaki on 2012-04-10 10:44

#3 สบายหายห่วงแล้วค่ะ ขอบคุณมาก

#4 By iDoi* on 2012-04-10 06:59

ตกลงพาน้องรหัสไปหาหมอทันไหมอะครับembarrassed แต่น้องคงปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับopen-mounthed smile
สัมพันธ์สายรหัส big smile

#2 By Zairen_Parodyme. on 2012-04-10 01:19

อ่านแล้วซึ้งครับ..

คงผ่านเรื่องราวด้วยกันมากมายจริง ๆ big smile