36 hours : My HappinesS
posted on 14 Jul 2008 19:43 by coffee-m in bluv-idจะเรียกว่าเป็นภาคต่อของ เอนทรีก่อนหน้านี้ ก็ได้มั้งคะ
วันหยุดที่ผ่านมาฉันไปหมกตัวทำโปรเจคอยู่บ้านน้องรหัสสุดที่เลิฟมาค่ะ
หลังจากส่งแบบเสร็จในคืนวันศุกร์ที่ทองหล่อ กลับหอมาด้วยอาการสโลสเล..? --- เขียนไงหว่า?
ก็แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าไปบ้านน้องรหัสด้วยสภาพง่วงสลัดๆ
แอบลุ้นอยู่ลึกๆว่าพี่ชายจะอยู่ไหม อ๊ะ แล้วถ้าเจอจะทำตัวยังไงดีหว่า แค่คิดก็เขิลล์แล้วหน่ะ อั๊ยยย 
(อ้อ พี่ชายน้องรหัสฉันเป็นดาราค่ะ อย่าแปลกใจที่เห็นฉันกระดี้กระด้าเป็นพิเศษ อั้ยๆๆๆๆ)
ขึ้นแทกซี่จากหน้าหอด้วยเหตุผลขี้เกียจเดินไป BTS + ป่วย --- เสียงแหบเสน่ห์เอามากๆ ตอนนี้ก็ยังไม่หาย 
อันที่จริงไม่ค่อยชอบขึ้นแทกซี่เท่าไหร่ เดี๋ยวนี้หาคนขับสุภาพยากมาก จะใช้บริการสักครั้งต้องวัดดวงกันทีเดียว
ครานี้แลดูเป็นคราซวยของฉัน ปกติมันจะต้องขึ้นสะพานยูเทิร์นตรงรัชโยธิน คนขับมันคงเห็นฉันทำหน้าง่วงใส่หน่ะค่ะ มันพาฉันไปยูเทิร์นถึงม.เกษตรทีเดียวค่ะ หมดไปร้อยกว่าบาท ดีว่ามันยังไม่เอามิเตอร์ไปอัพเกรด ไม่งั้นคงจ่ายเยอะกว่านี้ เกลียดแทกซี่จริง!
ฉันได้ทำทุกอย่างที่ไม่เคยทำกับโปรเจคตัวเอง
รู้สึกแฮปปี้มากๆที่ได้นั่งเรนเดอร์ต้นไม้คุณนิธิ (อย่างที่นางเล้งเคยทำ) ปกติวาดแค่วงกลม ขอบหยักเล็กน้อยพองาม
เชคเงารูปด้านอย่างถึก ปกติตบเงาห่วยๆด้วยโกปิกตอนแปดโมง
รูปตัดใส่อิลิเม้นภายใน+รูปด้านอย่างหรู ปกติแค่รูปตัดเสร็จก็บุญแล้ว
ตอนแรกฉันกะมาช่วยแต่เช้า เย็นๆก็คงกลับ ปรากฏว่าถึงกับต้องค้างคืนทีเดียว
รวมแล้วกว่า 36 ชม.ที่ฉันขลุกอยู่บ้านน้องรหัส ถึงจะไปแบบซีเรียสจริงจัง ไม่มีเวลาหลั่นล้าใดๆ
แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด เป็นช่วงเวลาที่ฉันหามานาน
ความสุขแบบนี้แหละ สุขตอนทำงานหน่ะ!!
ครอบครัวน้องรหัสก็เทคแคร์ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มื้อเช้าฉันขอแค่ข้าวต้มหรือโจ๊กก็ได้ ตอนแรกก็คิดว่าคงจะต้มโจ๊กคนอร์ให้ ปรากฏว่ามาแบบทรงเครื่องกันเลยทีเดียว!
มื้อเย็นขอข้าวผัดกุ้ง ฉันก็นึกอีกว่าหม่าม๊าจะแวะซื้อข้าวกล่องมาให้ แค่นี้ก็บุญแล้ว ตอนลงมากินก็สงสัยว่าทำไมกุ้งเยอะจัง ปรากฏว่า หม่าม๊าซื้อกุ้งมาให้คุณอาผัดให้กิน!!
โอ๊ววววว เป็นบุญท้องน้อยๆของฉันเหลือเกิน อยู่ต่ออีกสักอาทิตย์ ฉันคงจะได้อ้วนกะเค้ามั่ง
ฉันฝากท้องกับคุณอาไปหลายมื้อ คุณอาทำกับข้าวอร่อยโค่ด ถ้าไปเปิดร้านฉันว่ารวยเลยหล่ะ
ดีซะจนรู้สึกเกรงใจสุดๆๆๆๆๆ ปกติก็ขี้เกรงใจอยู่แล้ว
ไม่รู้สินะ รู้สึกเหมือนเหมือนได้กลับบ้านเลยหล่ะ .. 
ปล. แอบคิดถึงคุณมะไฟ หมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์หน้าทะเล้นของน้องรหัส ช่างขี้อ้อนเสียนี่กระไร
ไอ้ฉันก็แพ้คนขี้อ้อนซะด้วยสินะ ..
