iDoi* Marter'

"ฉันคงไม่อาจสมมติตัวเองให้เป็นเจ้าหมีผู้โชคดีที่ได้นั่งสบตาเธออย่างนั้น

หรือเป็นเจ้าเพนกวินที่ได้นั่งอยู่ข้างข้างเธออย่างนี้

ฉันเป็นได้เพียงเด็กน้อยบนต้นไม้ เป็นคนหนึ่งที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข

แม้ตัวฉันอาจจะต้องเจ็บ หากผลัดตกลงมา แต่ฉันก็ยินดีนะ ยินดีที่ได้อยู่ใกล้ใกล้เธอ"

...

เก็บภาพนี้ไว้นานมาก ยังจำได้ว่าเคยเขียนข้อความสั้นๆ ประกอบภาพนี้ไว้ด้วย

ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเด็กบนต้นไม้ตั้งแต่เห็นครั้งแรก กลับไปเอามาแปะ

ดูกี่ครั้งก็เข้าใจเด็กคนนั้นเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าจากวันนั้นถึงวันนี้ เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

ปล. หนีมาอัพอีกแล้ว ขี้เกียจอ่านหนังสือมากๆๆๆๆๆ อยากทำโปรเจคให้มันเสร็จๆไป ฮือๆๆๆๆ
ปลล. ช่วงนี้กำลังคลั่งเพลงปลากรอบอย่างหนัก เป็นเหตุให้ต้องอัพเอนทรีนี้